Sjtilte

D'r wage achtergelaote op vieësje kiezel

neëve twieë fietse,

inge mit en inge zonder sjtang.

Ich loop zonder te kieke

langs 't hote hüske.

E bietje sjaloeës, mè ich gun ze de rös

die ich zelf neet vinge kin.

Tussje veld en bösj loop ich,

uvver e dun läögske sjtilte.

Iddere sjrit

makt doezend rumpele.

Blief ich sjtoa, is ál wer glad.

De ovvendzon hult mich oet'r bösj.

In d'r graaf  'ne frisj gezèegde boom,

peësjt zie litste sap pis in de knüp.

Zaod zal’e noeëts mie drage.

'n Reëgemeldermeële flöt kwart en achste noeëte.

Mit ganse fieng sjtieëkskes

zig-zagt d'r tjif-tjaf ze vas op de blaar.

'ne Bösj vol bladmuziek, dèe

hüj wal druëg zal blieve.

D'r vörrige maïs sjteet sjtörkelend te wachte

pis 't ploogiezer 'm kumt begrave

i vaore vol zon.

De sjtilte kinste preuve.

Ich drink zonder sjlikke,

lot mich vollope.

De rös löpt durch mieng aore.

Ich bin sjtilte.